تنظیم فر کوره، معمولاً کاری پر از ریسک و حدسزنی است. باید تمام سیمها را به درستی وصل کرد، چند قطعه را درون فر قرار داد و سپس منتظر ماند. باید به دستگاه ثبت دما نگاه کرد و امیدوار بود که قطعات در دمای مناسبی قرار بگیرند و به خاکستر تبدیل نشوند. من شاهد بودهام که بسیاری از کارگاهها هفتهها را صرف این روش آزمون و خطا کردهاند. این اتفاق میافتد چون هیچکس واقعاً نمیداند که گرما چگونه در آن فر جریان دارد، تا زمانی که دیگر خیلی دیر شده باشد. دیگر حدس نزنید؛ شروع به شبیهسازی کنید. اینجاست که مدلهای مجازی مفید میشوند. به جای اینکه با تجهیزات فیزیکی بازی کنیم، میتوانیم نسخه دیجیتالی ۱:۱ از فر خود را ایجاد کنیم. در این روش، میتوانیم عناصر گرمایشی، سرعت حرکت قطعات و شکل واقعی قطعات را لحاظ کنیم. میتوانید قبل از هزینه کردن هیچ پولی، نقاط سرد فر را شناسایی کنید. این روش به شما امکان میدهد که فاصله و توان لامپها را از روی صفحه نمایش تعیین کنید. اگر دستگاه ثبت دما نشان دهد که یک قطعه در وسط فر به درستی پخته نشده است، دیگر نیازی نیست کل بعدازظهر خود را صرف تغییر موقعیت لامپها کنید. کافی است تنظیمات مجازی را تغییر دهید، جریان گرما را بررسی کنید و سپس مشکل را برطرف کنید. مشکل اینجاست که نیاز به دادههای دقیقی دارید. شبیهسازی، جادویی نیست. اگر اطلاعات نادرستی به نرمافزار دهید، شبیهسازی نیز اطلاعات نادرستی به شما خواهد داد. البته، برای به دست آوردن مدل درست، کمی تلاش بیشتری لازم است. اما راستش، این یک تعویض منصفانه است، در مقایسه با اتلاف صدها قطعه بیفایده. مزیت واقعی این روش این است که میتوانید قبل از تولید، پیشبینی کنید؛ در نتیجه، وقت خود را در حین تنظیم فر هدر نخواهید داد.